تبلیغات
عطر نرگس

کنسرت های موسیقی آنچنانی مختلط در فرهنگسراهایی که بعضاً یادگار دوران اصلاحات هستند چیزی جز ابتذال است؟! براستی با تشکیل گروه‌هایی از موسیقی که هیچ گونه تعهدی در حرکت‌های آنها به اسلام و آرمان‌های بلند امام دیده نمی‌شود، به اسلام و انقلاب خدمت کرده‌ایم یا خیانت؟ آیا با این قبیل جشن‌ها و هم نشینی‌ها که به بهانه هنرآفرینی در گوشه و کنار برگزار می‌شود، روح تعهد در کالبد مخاطبان دمیده می‌شود؟

 

چیزی که مشخص است ترویج فساد در قالب گروه‌های هنری نمی‌توان جامعه را حتی به اصول انسانی و نه الهی متعهد نمود. جامعه که در چنگال هنر فاسد اسیر است پس از مدتی مرزهای انسانیت را هم خواهد شکست. در روزگاری که امت اسلامی در حال مبارزه با مستکبران جهان هستند و در همسایگی ما شیعیان مظلوم بحرین را قتل عام می‌کنند کمتر گروهی از این گروه‌های موسیقی است که آلبومی را در این خصوص عرضه نموده باشند در حالی که برای مسائلی همچون ولنتاین و ... خیلی دغدغه داریم!

جای خالی هنرمندی که باید سرمشق تمامی هنرمندان امروزی ما باشد حس می شود.هنرمندی که در موقعی که جنگ ما جنگ نظامی بود،جنگ فرهنگی و هنری میکرد. او آوینی بود.آیا آوینی هایی دیگر خواهیم داشت؟با این هنر؟. شهید سید مرتضی آوینی همیشه در قامت یک هنرمند متعهد، انقلابی، رسالت شناس و مسئولیت پذیر با نگرانی از رواج فرهنگ و هنر شیطانی در جامعه ایران اسلامی همواره در برابر جریان ها و طیف های منفعل و عاجز از درک هنر اصیل اسلامی قد علم می کرد و آنان را از گرفتار آمدن در دام های فریبنده هنر شیطانی برحذر می داشت. حیف دیدم که بخش پایانی این بحث را با حرفهایی که شهید آوینی در مورد هنر نگاشته است،به پایان نرسانم و حسن ختامی باشد بر این نوشته:

شهید آوینی هنر واقعی را با الهام گیری از معارف اسلامی آن چنان توصیف می کند که با فطرت و حقیقت انسانی در هماهنگی کامل است او می گوید: هنر شیدایی حقیقت است . همراه با قدرت بیان آن شیدایی و هنرمند کسی است که علاوه بر شیدایی حق، قدرت بیان آن را نیز از خداوند متعال گرفته است. هر یک از این دو شیدایی حق و قدرت بیان - اگر نقص داشته باشد اثر هنری خلق نمی گردد . . . اصل لازم شیدایی «حق » است و "قدرت بیان" شرط کافی است . هنر یاد بهشت است و نوحه انسان در فراق هنر «زبان غربت » بنی آدم است در فرقت دار القرار و از همین روی همه با آن انس دارند چه در"کلام " جلوه کند چه در «لحن » و چه در «نقش » . . . انسی دیرینه به قدمت جهان . هنر زبان بی زبانی است و زبان هم زبانی . هنرمند راز دار خزاین غیب است و زبان او زبان تمثیل و تمثل است . پس باید رمز و راز ظهور حقایق متعالی و کیفیت حضور ظهور امر قدسی را در جهان بشناسد.

شهید آوینی به هنر متعهد و هنرمند مسئولیت شناس می اندیشید و از رواج پیدا کردن ویژگی های هنر غربی و اصول آن در بین برخی هنرمندان داخلی در رنج بود و در این باره این گونه درد دل می کند: . . . هنرمندان با رغبت فراوان حاضرند در خدمت تبلیغ صابون و پودر لباس شوئی و . . . آفیش فیلم های سینمایی کار کنند اما چون سخن از صدور انقلاب و یا پشتیبانی از رزم آوران میدان مبارزه با استکبار جهانی به میان می آید روی ترش می کنند که: نه آقا قبول سفارش هنر را می خشکاند! این کدام هنر است که برای پروپاگاند تجارتی فوران می کند اما برای عشق به خدا، نه؟ آیا هنرمند با این انتخاب نوع تعهد خویش را مشخص نکرده است؟ حال آن که آزادی حقیقی تنها در عشق به خدا است و هنر آن گاه حقیقتا آزاد می شود که غایتش وصول به حق باشد . . . هنر اگر برای هنر نباشد برای هیچ چیز دیگری هم نباید باشد جز عشق به خدا . چرا که هر تعلقی جز این و زر و بال و غل و زنجیری است برگرده روح که او را به زمین می چسباند .





نوشته شده در تاریخ 1391/03/19 توسط atre narges


گل نرگس
آخرین مطالب
نویسندگان
پیوند ها
آرشیو مطالب
آمار سایت


دریافت کد جملات شریعتی